Mijn leven was een aaneenschakeling van niet kiezen
Linda Litjens
Toen ik na de havo mijn eigen keuzes moest gaan maken, viel het stil. Welke opleiding past bij mij? Welke vrienden horen bij mij? Ik koos geen opleiding en rolde van de ene baan in de andere. Ook in vriendschappen hobbelde ik erachteraan. Ik wist niet wie ik was en wat ik wilde met mijn leven.
Het was de omgekeerde volgorde: door niet te kiezen, kozen de omstandigheden voor mij. Dat was de veiligste route. Maar geen enkele keuze kwam recht uit mijn hart.
Vanbinnen voelde ik dat ik veel te bieden had. Ik vond het alleen doodeng om daarvoor te gaan staan. Dat vond ik op mijn twintigste. Maar ook nog steeds op mijn veertigste.
Ik wist dat als ik mezelf weg bleef cijferen, ik dit gevoel op mijn zeventigste nog zou hebben. En zo wilde ik niet oud worden.
Toen ik serieus met mezelf aan de slag ging, veranderde mijn leven pas echt. Ik schoolde me om van webdesigner tot systemisch coach omdat ik iets wilde doen met mijn fijngevoeligheid. Achter een vriendschap van dertig jaar zette ik een punt omdat het niet meer bij me paste.
Ik kan je vertellen: kiezen voor mezelf was wennen. Nog steeds weleens. Maar met dit verschil: ik sta nu niet meer aan de zijlijn van mijn leven, maar er middenin.
Dat voel ik als ik in de ochtend opsta. Ik zie het als ik in de spiegel kijk. Ik merk het als ik mezelf hoor praten tegen een goede vriendin: het leven is nu van mij. En dat kleur ik in met keuzes waar ik gelukkig van word.
Kom maar op met die jaren die nog voor me liggen. Ik kan niet wachten.
Daar geloof ik niet in. Ook niet in: “dit zal nooit anders worden.”
Ik geloof dat de omstandigheden uit je jeugd voor een groot deel bepalen wie je nu bent. Maar ook wie je níet mocht of kon zijn.
De persoon die jij ook bent, maar nooit volledig uit de verf kwam, zit nog steeds in je.
Dat je al je hele leven hetzelfde gelooft over jezelf, wil niet zeggen dat het niet anders kan. Je hebt maar één leven. Het is eeuwig zonde om genoegen te nemen met “dit is wie ik ben”.
Het is nooit te laat om jezelf alsnog de glans in je leven te gunnen die je simpelweg verdient.
- Vroeger wilde ik altijd moeder of kraamverzorgster worden. Pas later begreep ik dat het ging om baby’s en de liefde waar ze naar hunkeren. Het was mijn eigen hunkering naar liefde.
- Als jong meisje had ik twee idolen. Ik droomde van Patrick Swayze als mijn partner en Arnold Schwarzenegger als mijn vader.
- Swayze is het niet geworden, wel een Patrick. Samen kregen we drie dochters. Toen de oudste werd geboren en een meisje bleek te zijn, dacht ik: “in the pocket”. Dat er daarna nog twee kwamen, maakte mijn geluk alleen maar groter.
- In mijn interesses vlieg ik soms alle kanten op: fotograferen, kleding maken, tekenen, schrijven. Inmiddels weet ik dat het onderdeel is van wie ik ben. Zodra ik iets snap of kan, verlies ik de uitdaging erin. Het maakt dat ik inmiddels zeer veelzijdig ben.
- In waargebeurde verhalen kan ik me verliezen. Een documentaire van het turbulente leven van een beroemdheid op Netflix of een meeslepende podcast over een mysterieuze verdwijning op Spotify. Hoe meer vraagtekens ik moet zetten, hoe beter.
- Ik switchte van zelfstandig webdesigner naar systemisch coach. “Dat is totaal iets anders”, hoor ik vaak terug. Ik zie het als mijn hart volgen.
Met de oefening: Het onzichtbare contract met jezelf leer ik je in contact te komen met je gevoel en ontdek je waar je meest hardnekkige gedachtes zijn ontstaan.
Je downloadt hem hier gratis:
