Ik wilde me niet langer verstoppen
Linda Litjens
Eind dertig was ik. Continu bezig met me aanpassen aan de ander. Ik scande de hele dag mijn omgeving. Aan de manier waarop iemand naar me keek of juist niet keek, maakte ik op wat iemand van me vond. Met altijd dezelfde conclusie: “Ik doe er niet toe, ik hoor er niet bij, ik heb niks te bieden”.
Ik maakte mezelf letterlijk en figuurlijk onzichtbaar zodat niemand me kon afwijzen. Alleen bij mijn partner, onze kinderen en één of twee goede vriendinnen durfde ik mezelf te zijn. Totdat mijn wereld zo klein werd, dat ik twee dingen kon doen: mezelf ook de tweede helft van mijn leven verstoppen en nog ongelukkiger worden, of mezelf op de voorgrond zetten. Ik koos voor het laatste en dat was de beste beslissing ooit.
Ik ging met mezelf aan de slag en leerde mezelf na bijna veertig jaar pas echt kennen. Ik ontdekte wie ik ben, waar ik voor sta, waar mijn hart sneller van gaat kloppen, hoeveel ik te bieden heb en hoe zonde het is om dit alles niet toe te laten.
Tegenwoordig maak ik keuzes omdat ik ze wíl maken. Nog nooit heb ik me zo gelukkig gevoeld met wie ik ben en wat ik doe, als nu. Dat maakt niet alleen mezelf blij, maar ook de mensen om me heen. Ik voel me rijk, vervuld en heb elke dag zin in wat ik het leven te bieden heb.
Het is nooit te laat om te kiezen voor jezelf. Maar je moet het wel durven. Je weet namelijk nooit wat je tegenkomt. Het zal misschien niet de makkelijkste weg zijn, maar wel de mooiste.
Als er een moment is om met jezelf aan de slag te gaan, is het nu wel. Laat je levensfase niet de reden zijn om te blijven waar bent. Ook al vliegen je kinderen langzaam uit, je kunt nog steeds het voorbeeld voor ze worden dat je altijd al had willen zijn.
Maar daarvoor moet je wel in beweging komen. En onder ogen zien wat jou al die tijd in zijn greep heeft gehouden, waardoor je nu nog steeds vastloopt. Want ik weet zeker; je bent zoveel meer dan je nu laat zien. Waarschuwing vooraf; eenmaal in beweging, wil je nooit meer stoppen.
- Vroeger wilde ik altijd moeder of kraamverzorgster worden. Pas later begreep ik dat het ging om baby’s en de liefde waar ze naar hunkeren. Het was mijn eigen hunkering naar liefde.
- Als jong meisje had ik twee idolen. Ik droomde van Patrick Swayze als mijn partner (geen uitleg nodig). En Arnold Schwarzenegger als mijn vader. Want een vader met zulke spierballen zou je wel heel ver het zwembad in kunnen slingeren.
- Swayze is het niet geworden, wel een Patrick. Samen kregen we drie dochters. Toen de oudste werd geboren en een meisje bleek te zijn, dacht ik: “in the pocket”. Dat er daarna nog twee kwamen, maakte mijn geluk alleen maar groter.
- Vriendschappen vind ik soms ingewikkeld. Ik heb er daarom ook niet veel. Maar de contacten die ik heb, zijn me goud waard.
- In waargebeurde verhalen kan ik me verliezen. Een documentaire van het turbulente leven van een beroemdheid op Netflix of een meeslepende podcast over een mysterieuze verdwijning op Spotify. Hoe meer vraagtekens ik moet zetten, hoe beter.
- Ik switchte van zelfstandig webdesigner naar systemisch coach. “Dat is totaal iets anders”, hoor ik vaak terug. Ik zie het als mijn hart volgen.
Als jij je herkent in mijn verhaal, dan is er bij jou ook vast het een en ander gebeurd in je leven dat jou heeft gevormd. De kans dat je hier nu nog last van hebt, is heel aannemelijk. Laat me één ding zeggen: het doet niet af aan hoe bijzonder je bent.
Hoe zou het zijn als het je niet langer in de weg staat? En het je niet meer belemmerd om gelukkig te zijn met jezelf?
Door de vragenlijst in te vullen, kan ik beoordelen of ik je kan begeleiden. Ik ga vertrouwelijk om met de informatie en neem binnen twee werkdagen contact met je op.